هدف از بزرگداشت روزجهانی ماما افزایش آگاهی و تبادل اطلاعات مابین ایشان در راستای سلامتی مادر و نوزاد است.
در دنیا روزانه ۱۶۰۰ زن در اثر عوارض بارداری و زایمان جان خود را از دست می دهند و بیش از ۹۹ درصد این مرگها در کشورهای در حال توسعه اتفاق می افتد، بیشترین علت مرگ مادران (حدود ۶۰ تا ۸۰ درصد) به علت خونریزی، زایمان سخت، فشارخون بالا، عفونت و عوارض سقطهای غیر بهداشتی است و بسیاری از این مرگها قابل پیشگیری است. با مرگ مادر، خانواده عضو اصلی خود را برای مدیریت و مراقبت کودکان از دست می دهد و سرانجام بقا و آموزش کودکان نامعلوم می شود. لذا پیشگیری از مرگ مادران یکی از اهداف مهم کشورها است. با برنامه ریزی دقیق و انجام مراقبت های لازم در این دوران می توان به این هدف دست یافت و ماما به عنوان عضو اصلی در مراقبت از مادر نقش مهمی در این خصوص ایفا می کند.
بر اساس استانداردهای بین المللی، باید براساس هر ۱۰۰۰ تولد ۳۰ تا ۵۰ ماما در سیستم وجود داشته باشد. با وجود این که در کشور با خیل عظیم ماماهای بیکار مواجه هستیم اما به ازای هر ۱۰۰۰ تولد تنها ۱۲ ماما وجود دارد که این مساله نشان می دهد هنوز از خیل عظیم نیروهای جوان بااستعداد به دلیل شناخت نداشتن از جایگاه واقعی آن استفاده بهینه نشده است.

مامایی در ایران

قدمت رشته مامایی در ایران به شکل آموزش عالی پس از تحصیلات دبیرستان، به ۸۰ سال قبل برمی گردد. اولین آموزشگاه مامایی به نام مدرسه قابلگی با ۱۰ نفر شاگرد در سال ۱۲۹۸ در بیمارستان بانوان (زنان سابق) شهر تهران تاسیس شد. پس از گذشت ۱۰ سال، اولین آموزشگاه عالی مامایی در سال ۱۳۰۸ و با اعطای مدرک معادل لیسانس به عنوان یکی از شعب مدرسه طب آغاز به کار کرد. در سال ۱۳۱۳ دانشگاه تهران تاسیس شد و سپس دانشکده پزشکی آن نیز افتتاح شد. لذا چند سال بعد در سال ۱۳۱۹ بیمارستان زنان به دانشکده پزشکی ملحق شد. از این آموزشگاه تا سال ۱۳۳۱ جمعا ۴۶۲ نفر فارغ التحصیل شدند. از سال ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۸ برنامه آموزشی آموزشگاه به برنامه ۱.۵ ساله پرستاری و مامایی برای لیسانسیه های پرستاری تغییر یافت.
پس از آن در پی ۳ سال تعطیلی انقلاب فرهنگی از آغاز سال ۱۳۶۲ با نام «مدرسه عالی مامایی» شروع به کار کرد و مجددا از ورودی دیپلم به تربیت کاردان و کارشناس مامایی اختصاص یافت. در سال ۱۳۶۵ پس از انتقال آموزش گروههای پزشکی از آموزش عالی به وزارت بهداشت، دانشکده های پرستاری و مامایی تاسیس شد که در بهمن ۱۳۶۸ مصوب شد و هم اکنون در تربیت دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد مامایی ارائه خدمت می کنند
به مخاطره افتادن استقلال حرفه مامایی از مهمترین مشکلات کنونی جامعه مامایی در ایران است و این در حالی است که بنابر تعاریف سازمان بهداشت جهانی و دستورالعمل های وزارت بهداشت، رشته مامایی کاملا مستقل تعریف شده است و می تواند بدون نیاز به سرپرست وظایف خود را انجام دهد. اموری که در حیطه کاری ماماها قرار دارد شامل تمامی مراقبت های عادی دوران بارداری، مشاوره های دوران بلوغ، تشخیص و درمان بیماری های شایع دستگاه تناسلی و مشکلات دوران پیری می شود.
دومین مشکل این صنف، عدم عقد قرارداد دفاتر خصوصی ، اداری و سازمان های بیمه با آنهاست. در تمام دنیا خدمت دهنده تحت پوشش بیمه قرار می گیرد؛ چه خدمت ازسوی پزشک انجام شود و چه ماما، ولی در کشور ما اینگونه نیست. عدم عقد قرارداد سازمان های بیمه گر و پذیرش سونوگرافی در دفترچه بیمه ازسوی ماماهای کشور موجب می شود بیماران نتوانند از بیمه خدمات درمانی و تامین اجتماعی استفاده کنند. قرارداد نداشتن بیمه ها با ماما موجب می شود میل خانواده ها که ترجیح می دهند برای کوچکترین مشکلی به پزشک متخصص مراجعه کنند، تشدید شود.
این موضوع هم از نظر اقتصادی پرهزینه و هم وقت متخصصان را به امور ساده تری که از عهده ماما هم براحتی بر می آید اختصاص می دهد. حتی برای سازمان های بیمه گر نیز هزینه های بیشتری به وجود می آورد. با توجه به شیفتهای شب طولانی و محیط کاری استرس زا مامایی باید جزو مشاغل سخت و زیان آور شناخته شود؛ در حالی که هنوز از مزایای این قانون برخوردار نشده است. این نیز جزو مشکلات این شغل است.